Mag ik mijn tuin nog sproeien?

Van balkon tot boomgaard – ieder stukje groen helpt

Een tuin begint vaak als een stukje grond rondom een huis. Soms keurig afgebakend met een schutting, soms wildgroeiend, soms sierlijk aangelegd. Maar wat als we onze tuinen eens anders zouden bekijken? Niet als bezit of versiering, maar als aarde die we tijdelijk mogen hoeden. Een plek waar we niet bouwen, rijden of enkel consumeren — maar ruimte maken. Voor wortels, voor leven, voor verbinding.

Wanneer we onze handen in de grond steken om te planten, wanneer we compost keren, zaaien of snoeien, doen we meer dan tuinieren. We oefenen zorg. Voor iets dat groter is dan onszelf, en tegelijk zo intiem verbonden met wie wij zijn. Want zorgen voor de aarde is zorgen voor onszelf. We ademen haar adem. We eten wat zij voortbrengt. Onze rust vinden we vaak het diepst daar waar ook zij in rust is: onder een boom, in het zachte groen, tussen zingende insecten.

Steeds vaker krijgen wij de vraag: “Wat vinden jullie van de tuin sproeien?” En dat is een terechte, in een tijd waarin drinkwater kostbaar is. Maar misschien helpt het om de vraag om te draaien. Niet: “Mag ik mijn tuin nog besproeien?” maar: “Wie geef ik te drinken?” Als wij onze tuin zien als dorstig leven, als een gemeenschap van planten, dieren en bodemwezens die ons zuurstof, voedsel en verkoeling schenken, dan geven we niet aan iets minder dan onszelf, maar juist aan leven dat ons in stand houdt.

Elke tuin draagt bij aan het grotere geheel

Als wij ons water niet verspillen aan perfect groen gras, maar schenken aan wilde bloemen, bomen en bodembedekkers, geven we aan de toekomst. Aan de bijen, de vlinders, de vogels. Aan schaduw op hete dagen. Aan grond die water vasthoudt in plaats van afstoot.

Tegelijk zijn we steeds zoekende naar duurzamere manieren om met water om te gaan in onze tuin. Denk aan regenwater opvangen, infiltratie bevorderen, of een waterput slaan op plekken waar dat mogelijk en verantwoord is. We staan hierin nog aan het begin en leren elke dag bij. Heb jij ervaring, ideeën of kennis hierover? We nodigen je van harte uit om met ons mee te denken. Want hoe meer we delen, hoe sterker het netwerk van zorg wordt dat we samen weven.

Wanneer we onze tuin niet ervaren als bezit, maar als deel van een groter geheel, dan wordt het een oefenplaats voor wederkerigheid. Voor geven en ontvangen. Voor leven in evenwicht.

Laten we dus blijven hoeden. Water geven met aandacht. Ruimte laten voor wat wil groeien. En beseffen: deze tuin is geen decor, maar een wereld op zich. En wij zijn daarin geen heersers — maar dankbare gasten.

Tuinieren met open hart

Liefs, Lotte en Misha